آلومینیوم اراک؛ قهرمانی که تنها با 0.14 xG جام را از دست داد!


شب گذشته تیم های نساجی و آلومینیوم فینال رقابت های جام حذفی را با هم برگزار کردند و شاگردان ساکت الهامی توانستند با پیروزی 1-0 رقیب خود را از پیش رو بردارند و به جام برسند.

به گزارش طرفداری، شب گذشته روند بازی دو تیم به گونه ای بود که در نیمه اول شاگردان مهدی رحمتی بارها و بارها به موقعیت های خطرناک رسیدند و حتی چندباری هم تیر دروازه ها را به لرزه درآوردند اما هیچ کدام از این توپ ها وارد دروازه تیم قائمشهری نشد تا به نوعی نساجی هم از این فضا و شرایط تمام استفاده را ببرد و در نیمه دوم بازیکنانش را با یک شوک مثبت وارد زمین کند. آلومینیوم شب گذشته با سیستم 433 به همراه یک فالس ناین راهی زمین شد و همین قضیه هم باعث شد تا محمدرضا آزادی به عنوان فالس ناین با حرکاتی بین خطوط و همراهی بازیکنی مثل علی نژاد صاحب موقعیت های زیادی شود و بلاک چندلایه دفاعی نساجی را بشکند. ایرالکویی ها در این بازی هم مثل بازی های گذشته پرس از جلوی خود را اعمال می کردند اما شاگردان مهدی رحمتی بازی را با xG دریافتی 0.14 به حریف واگذار کردند و شکل گلی هم که تیم نساجی به ثمر رساند، یک گل بد برای آلومینیوم به حساب می آید و به نوعی آن ها گل بدی دریافت کردند چرا که این تیم چیزی حدود 50 دقیقه به دروازه حریف حمله کرد و تیم ساکت الهامی به جز ضدحملات هیچ برنامه دیگری نداشت که البته همین استراتژی را هم نتوانست عملی کند و در چنین شرایطی یک ضربه کاشته از زاویه ای نه چندان مناسب با یک ضربه سری که در شرایط سختی وارد دروازه شده، دروازه آلومینیوم را فرو ریخت.

این اتفاق در روند چنین بازی هایی، ضربه و شوک بزرگی برای تیم مالک میدان به حساب می آید و برگشتن پس از دریافت چنین گلی یکی از سخت ترین کار های دنیا است آن هم در شرایطی که نساجی چی ها با سوار شدن بر فضای احساسی بازی هر چه مهره داشتند به رو به روی دروازه خودی انتقال دادند تا از این گل محافظت کنند. برای درک وضعیت تفکرات ساکت الهامی در این بازی کافی است به این نکته توجه کنید که این سرمربی، باهوش ترین مهره هجومی خود یعنی عبدالکریم اسلامی را بیرون کشید و صابر حردانی ای را وارد میدان کرد که تنها از فاکتور سرعت بیشتر بهره می برد چرا که اسلامی مناسب چنین شکل بازی ای نیست و او بیشتر ارزش هایش را زمانی نشان می دهد که تیمش مالک توپ و میدان است و با حرکت بین خطوط می تواند شکل دفاعی حریف را به هم بریزد، اما مگر نساجی چی ها چند ثانیه توپ را نگه می داشتند تا بتوانند از توانایی های چنین بازیکنی استفاده کنند؟ شاید خود ساکت هم نمی دانست که قرار است با چنین فشاری مواجه شود که بازی را با اسلامی آغاز کرد.

آمار بازی که حکم از برتری قاطع آلومینیوم می دهد (منبع: متریکا)

در روزهایی که فوتبال ایران پر شده از بلاک های دفاعی و دست و پا زدن برخی تیم ها برای پیروزی های حداقلی، تیمی با جسارت و شکل بازی آلومینیوم می تواند حکم آن کورسوی امیدی را داشته باشد که امیدوار باشیم هنوز هم هستند تیم هایی که به جای پر کردن خط عقب تیمشان و فشرده بازی کردن با جسارت به مصاف رقبا بروند و نکته هم زمانی جذاب تر می شود که می بینیم سرمربی این تیم به تازگی کار حرفه ای خود را آغاز کرده و به نوعی از نمایندگان نسل جدید مربیان فوتبال ایران است و می تواند جزیی از پروژه حرکت از سمت مربیان سنتی به سوی مدرنیته باشد. تفکرات سنتی غلط بزرگترین آفت فوتبال ایران است چرا که این جریانات فکری هستند که فضا را به سمتی می برند تا یک تیم فنی به این قضیه برسد که برای پیروزی باید دست به کار های زشتی بزند که واقعا عرق شرم را بر پیشانی کسی که بیطرف است و از بیرون به این فوتبال نگاه کند، می نشاند. البته نسبت به این افراد خیلی هم نباید خرده گرفت چرا که ابتدا و پایان هر چیزی در فوتبال به پیروزی ختم می شود و این پیروزی است که در یادها می ماند و سوژه دست رسانه ها می شود اما نه در فوتبال بلکه در تمامی زمینه های کاری در این کشور، بد نیست گاهی وقت ها به مسیری که برای پیروزی انتخاب می کنیم نگاهی بیاندازیم و آن را با متر و معیار ارزش های اخلاقی بسنجیم یا حداقل پای حرف هایمان بمانیم، صحبت هایمان مقابل دوربین صداوسیما و دوربین خبرنگاران تونل ورزشگاه یکی باشد و کمتر به دنبال حاشیه سازی باشیم. مظلوم نمایی و تعریف از تیم حریف از یک جایی به بعد اثر عکس خواهد داشت و البته به قول مهدی رحمتی عمر این اتفاقات خیلی کم است.

بدون شرح!

در سال های اخیر فینال جام حذفی حواشی زیادی را به همراه داشته است و معمولا تیم قهرمان بدون حاشیه روی سکو نرفته است، از 20 دقیقه وقت تلف کردن در یک نیمه گرفته تا اتفاقاتی که هیچ سودی برای فوتبال ایران ندارد بلکه کار را به جایی می رساند تا عده ای پیش خود فکر کنند برای رسیدن به موفقیت باید حتما دست به چنین کارهایی زد. 

همچنان بدون شرح…

در پایان هم باید به این نکته اشاره کنیم، این قهرمانی مبارک تمام هواداران نساجی و کسانی که در تاریخ چند ده ساله این باشگاه برای این تیم زحمت کشیده اند. فراموش نکنیم همان طور که فوتبال ما از لحاظ پیشرفت به تیمی مثل آلومینیوم نیاز دارد، از لحاظ ادامه حیات هم به هوادارانی مثل هواداران نساجی نیاز دارد و شاید گزاف نباشد اگر بگوییم آن ها مستحق ترین هواداران برای رسیدن به این عنوان بوده اند.

 



طرفداری

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.